ഏകാഗ്രത: ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഗുരുത്വം!

ഒരു ദിവസം ബുദ്ധൻ തന്റെ ശിഷ്യരോട് ഒരു ചെരിപ്പുകുത്തിയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു: “ഇയാളാണ് ശരിക്കും ഒരു ഗുരുവായിത്തീരേണ്ടത്.” ശിഷ്യന്മാർക്ക് അത്ഭുതമായി. “ചെരിപ്പുകുത്തിക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഗുരുവാകാൻ കഴിയുക?” അവർ ചോദിച്ചു.

ബുദ്ധൻ ശാന്തനായി മറുപടി നൽകി: “രാജാവിൻ്റെ ഘോഷയാത്ര സമീപത്തുകൂടി കടന്നുപോകുമ്പോഴും ചെരിപ്പിൻ്റെ വള്ളി തുന്നുന്നതിൽ മാത്രമാണ് അയാളുടെ ശ്രദ്ധ. ഇത്രയധികം ഏകാഗ്രതയും തീക്ഷ്ണതയുമുള്ള ആൾ ഗുരുവായില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ, ആരാണ് ഗുരുവാകേണ്ടത്?”

ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, എന്താണോ ആയിരിക്കുന്നത് അതുതന്നെ ആയിരിക്കാൻ കഴിയുക എന്നതാകും ഏറ്റവും വലിയ കർമ്മസുകൃതം എന്നാണ്. നമ്മുടെ ജോലി എത്ര ലളിതമായാലും, അതിൽ പൂർണ്ണമായി മുഴുകാനും ഏകാഗ്രതയോടെ പ്രവർത്തിക്കാനും സാധിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ ഗുണമാണ്.

നമ്മൾ ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയെയും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനും പ്രലോഭിപ്പിക്കാനും ആൾക്കൂട്ടവും സാഹചര്യങ്ങളും എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. “അവൻ്റെ ജോലി നിൻ്റേതിനേക്കാൾ മികച്ചതാണ്,” “ഇതിലും നല്ലൊരു അവസരം നിനക്ക് ലഭിക്കും,” എന്നൊക്കെയുള്ള പ്രലോഭനങ്ങൾ സാധാരണമാണ്. സ്വന്തം അവസ്ഥകളെ നിഷേധിച്ച് താരതമ്യേന മെച്ചമെന്ന് തോന്നുന്നതിൻ്റെ പിന്നാലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവരെല്ലാം പലപ്പോഴും അലഞ്ഞുതിരിയാറേയുള്ളൂ. അവർക്ക് ഒരിക്കലും യഥാർത്ഥ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കില്ല.

എന്നാൽ, ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയെ അംഗീകരിക്കാനും അതിൻ്റെ പരിപൂർണ്ണതയിൽ എത്താനും പരിശ്രമിച്ച ആരും അസംതൃപ്തരോ പരാജിതരോ ആയിട്ടില്ല. അവർക്ക് സ്വന്തം ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുണ്ടാകും. ഒറ്റപ്പെടുമ്പോഴും വിസ്മരിക്കപ്പെടുമ്പോഴും അവർ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിയിൽ വ്യാപൃതരായിരിക്കും. ആൾക്കൂട്ടത്തെ ചുറ്റും നിർത്താനോ ആൾക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ പിന്നാലെ പോകാനോ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമുണ്ടാകില്ല. അവരുടെ ആന്തരികമായ ശ്രദ്ധ അവരെ മുന്നോട്ട് നയിക്കും.

ഏകാന്തത എപ്പോഴും ഏകാഗ്രത സൃഷ്ടിക്കണമെന്നില്ല; കോലാഹലം ഏകാഗ്രതയ്ക്ക് തടസ്സമാകണമെന്നുമില്ല. പ്രശസ്ത തത്വചിന്തകൻ ജിദ്ദു കൃഷ്ണമൂർത്തി പറഞ്ഞതുപോലെ: “ഏകാഗ്രത സംഭവിക്കേണ്ടത് പുറത്തുനിന്നല്ല, ഉള്ളിൽ നിന്നാണ്.” നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എത്ര തിരക്കേറിയതായാലും, നമ്മുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനും ഒരു കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനും നമുക്ക് സാധിക്കണം.

അപസ്വരങ്ങൾക്കിടയിലും ആത്മനിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടാതെ, മനസ്സ് എത്തേണ്ടിടത്തുതന്നെ എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നവർ യഥാർത്ഥ ഗുരുക്കന്മാരാണ്. അങ്ങനെയുള്ളവർ ഒരുപാട് നല്ല കാര്യങ്ങൾ സമൂഹത്തിന് നൽകും. ഗുരുവാകാൻ വേണ്ടി മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു വിഭാഗമില്ല. എല്ലാവരിലും ഗുരുവിൻ്റെ സാധ്യതകളുണ്ട്. നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിൽ ആ ഏകാഗ്രതയുടെ ശക്തിയുണ്ട്. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നമ്മുടെ കർമ്മങ്ങളിൽ സമർപ്പണബോധത്തോടെ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ, നാം ഓരോരുത്തരും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഗുരുക്കന്മാരായി മാറും.