കഥ പറയാം : കിട്ടിയ ബാഗും ഒറ്റയ്ക്കായ യാത്രയും

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരുപോലെ വരും. സന്തോഷം വരുമ്പോൾ അത് മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കുമ്പോളാണ് അതിൻ്റെ യഥാർത്ഥ മധുരം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുക. എന്നാൽ ദുഃഖം വരുമ്പോൾ നമ്മെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും താങ്ങാനും ഒരാളുണ്ടെങ്കിൽ അത് വലിയ ആശ്വാസമായിരിക്കും. ഒറ്റയ്ക്ക് സന്തോഷിക്കുകയും ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ അവസ്ഥ ഈ കഥയിലൂടെ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം:

അവർ രണ്ടുപേരും യാത്രയിലായിരുന്നു. അതിൽ ഒരാൾക്ക് വഴിയിൽ നിന്നും ഒരു ബാഗ് കിട്ടി. അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: “ഇതിൽ നിറയെ പണമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്.”

അപ്പോൾ കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞു: “നമ്മൾ ഒരുമിച്ചല്ലേ യാത്ര ചെയ്തത്. അപ്പോൾ നമ്മൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ് എന്നല്ലേ പറയേണ്ടത്.”

അപ്പോൾ ഒന്നാമൻ പറഞ്ഞു: “അത് നടക്കില്ല. ഞാനാണ് ഇത് കണ്ടതും എടുത്തതും. അപ്പോൾ ഇതിലുള്ളതെല്ലാം എനിക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്.”

അപ്പോഴേക്കും ആളുകൾ “കള്ളൻ..കള്ളൻ….” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓടിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാമൻ പേടിച്ചിരണ്ട് പറഞ്ഞു: “വരൂ….. നമുക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാം….”

രണ്ടാമൻ്റെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു: “നമുക്ക് എന്ന് പറയരുത്. നിനക്കാണ് ബാഗ് കിട്ടിയത്. നീ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടാൽ മതി…..”

ദൗർഭാഗ്യസമയത്ത് എൻ്റെ കൂടെ ആരും നിന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നവർ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. ഇവർ ഭാഗ്യനിമിഷങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും കൂടെ കൂട്ടിയിരുന്നോ എന്നത്. ഒറ്റയ്ക്ക് ആനന്ദിക്കുകയും ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഒറ്റയ്ക്ക് തന്നെ വിലപിക്കുകയും വേണം.

തൻ്റെ സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നവരുടെ കൂടെയുള്ള ജീവിതം അസ്വസ്ഥവും അസഹനീയവുമാകും. അവരെ തിരിച്ചറിയാനും അവരിൽ നിന്നും ഓടി രക്ഷപ്പെടാനും സാധിക്കുന്നിടത്തുനിന്നാണ് അർത്ഥപൂർണ്ണമായ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്. കാരണം, യഥാർത്ഥ സന്തോഷം പങ്കുവെക്കുന്നതിലൂടെയാണ് വർദ്ധിക്കുന്നത്, ദുഃഖം പങ്കുവെക്കുന്നതിലൂടെയാണ് കുറയുന്നത്.

സ്വാർത്ഥത നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളെ നശിപ്പിക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരാനും അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ താങ്ങാകാനും നമുക്ക് കഴിയണം. അങ്ങനെയുള്ള ബന്ധങ്ങളാണ് ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് യഥാർത്ഥ സന്തോഷവും സമാധാനവും നൽകുന്നത്.

ഈ ശുഭദിനത്തിൽ നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ഓർക്കാം: സന്തോഷം പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ ഇരട്ടിയാകുന്നു, ദുഃഖം പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ പകുതിയായി കുറയുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്നേഹവും സൗഹൃദവും പങ്കുവെച്ച്, അർത്ഥപൂർണ്ണമായ ഒരു ജീവിതം നയിക്കാൻ നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം.