ശുഭദിനം : കണ്ണടയ്ക്കാതിരിക്കുക, കാരുണ്യത്തിൻ്റെ വെളിച്ചം പരത്തുക…

പ്രകൃതിരമണീയമായ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചും തമാശകൾ പറഞ്ഞും രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഒരു ബസ്സിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. മലയടിവാരത്തിലൂടെയുള്ള ആ യാത്ര ആസ്വാദ്യകരമായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രമേണ ബസ്സിൽ തിരക്ക് വർദ്ധിച്ചു. ആളുകൾ തിക്കിത്തിരക്കി യാത്ര ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് സുഹൃത്തുക്കളിൽ ഒരാൾ കണ്ണടച്ചിരിപ്പായി. അതൊരു മയക്കമോ ഉറക്കമോ അല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മറ്റേയാൾ കാര്യം തിരക്കി. അപ്പോൾ അയാൾ തമാശ രൂപത്തിൽ ഇങ്ങനെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഈ ബസ്സിൽ തിരക്ക് കൂടിക്കൂടി വരികയാണ്. ഈ തിരക്കിനിടയിൽ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും പ്രായം ചെന്നവരുമൊക്കെ തിക്കിത്തിരക്കി യാത്ര ചെയ്യുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കരുത്തില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നത്.”

ഈ സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയാണ് നമ്മളിൽ പലരും. ബസ്സിലോ ട്രെയിനിലോ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ തിരക്കിൽപ്പെട്ട് വിഷമിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെയോ കുട്ടികളെയോ പ്രായം ചെന്നവരെയോ കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ കണ്ണടച്ചുകളയും. കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കും. ഇത് കേവലം യാത്രയിൽ മാത്രമല്ല, ജീവിതയാത്രയിലും പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. കഷ്ടപ്പെടുന്നവരെയും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരെയും കാണുമ്പോൾ പലരും കണ്ണടച്ചുകളയും.

കാരുണ്യം: ജീവിതത്തിൻ്റെ സൗന്ദര്യം

മറ്റുള്ളവരുടെ ദുരിതങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാൻ നാം കണ്ണടച്ചിരുന്നാൽ, അവരുടെ ദുഃഖത്തിനൊപ്പം നമ്മുടെ ദുഃഖവും വർദ്ധിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. കാരണം, മനുഷ്യൻ സാമൂഹിക ജീവിയാണ്. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും നമ്മളിലും പ്രതിഫലിക്കും. ഒരു വ്യക്തിയുടെ വേദന അവഗണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ സമൂഹത്തിലെ നന്മയുടെ തിരിനാളം മങ്ങുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

മറ്റുള്ളവരോട് കാരുണ്യം കാണിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ശ്രേഷ്ഠതരമാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാം പിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഏതുതരം നേട്ടങ്ങളെക്കാളും നമുക്ക് ഏറെ സംതൃപ്തി നൽകുക നാം ചെയ്ത കാരുണ്യ പ്രവർത്തികൾ തന്നെയായിരിക്കും. ഒരു പുഞ്ചിരി, ഒരു നല്ല വാക്ക്, ഒരു ചെറിയ സഹായം – ഇവയെല്ലാം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ പോന്നവയാണ്.

മഹാത്മാഗാന്ധി പറഞ്ഞതുപോലെ: “നിങ്ങൾ ലോകത്തിൽ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാറ്റം നിങ്ങളിൽത്തന്നെ തുടങ്ങുക.” മറ്റുള്ളവരുടെ ദുരിതങ്ങളിൽ കണ്ണടയ്ക്കാതെ, അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെയാണ് മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നത്.

നൽകുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷം

നൽകുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം എന്ന് പലപ്പോഴും നമ്മൾ മറന്നുപോകുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആത്മസംതൃപ്തിക്ക് വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണ്. അത് ഒരു വലിയ സാമ്പത്തിക സഹായം ആകണമെന്നില്ല. ഒരു വാക്ക്, ഒരു നോട്ടം, ഒരു സാമീപ്യം പോലും മതിയാകും.

ഓർക്കുക, നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരു യാത്രയാണ്. ഈ യാത്രയിൽ നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. ചുറ്റുമുള്ളവരെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, അവരുടെ ദുരിതങ്ങളിൽ പങ്കുചേർന്ന് മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോളാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന് യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ലഭിക്കുന്നത്. കണ്ണടയ്ക്കാതിരിക്കുക, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കാണുക, കാരുണ്യത്തിൻ്റെ വെളിച്ചം പരത്തുക.