ശുഭദിനം : നിബന്ധനകളില്ലാത്ത ദയ

ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും നമ്മൾ നിബന്ധനകൾക്ക് അടിമപ്പെടാറുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും മറ്റുള്ളവർക്ക് നന്മ ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മൾ ചില അതിർവരമ്പുകൾ നിശ്ചയിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, മനുഷ്യൻ്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ഒരു നിബന്ധനയും വെക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥയാണ് ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കുന്നത്.

ഒരിക്കൽ, ഒരു ഗുരുവിന് തൻ്റെ ശിഷ്യർ താൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി അനുസരിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധമായിരുന്നു. അറിവ് നേടുന്നതിൽ കണിശത പുലർത്തണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഗുരു പറഞ്ഞു: “ഇതുവരെ പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം ഹൃദയസ്ഥമാക്കി ചൊല്ലി കേൾപ്പിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ നാളെ പ്രഭാതഭക്ഷണം ഉണ്ടാകൂ.” ശിഷ്യന്മാരിൽ മിടുക്കരെല്ലാം ഗുരുവിൻ്റെ കല്പന പാലിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. എന്നാൽ, ഒരു ശിഷ്യൻ പഠനത്തിൽ പിന്നോട്ട് നിന്നു, അവൻ്റെ വയറൊഴിഞ്ഞു. വിശപ്പ് സഹിക്കാനാകാതെ അവൻ ഗുരുവിനോട് ഭക്ഷണം ചോദിച്ചെങ്കിലും, ഗുരു അവന് ഭക്ഷണം നിഷേധിച്ചു.

ശിഷ്യൻ അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു: “ഗുരുവേ, ഈ മുറ്റത്തുകൂടി ഓടുന്ന പട്ടിക്കും പൂച്ചയ്ക്കും കോഴിക്കും വരെ അങ്ങ് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ആ പരിഗണന എനിക്കും നൽകിക്കൂടെ?” ഈ ചോദ്യം കേട്ടതും ഗുരുവിൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അദ്ദേഹം അവന് ഭക്ഷണം വിളമ്പി.

നിബന്ധനകളില്ലാത്ത ദയ: ഒരു ജീവിതപാഠം

ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠം വളരെ വലുതാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ നക്ഷത്ര ചിഹ്നമിട്ട് “നിബന്ധനകൾക്ക് വിധേയം” എന്ന ബോർഡ് സ്ഥാപിക്കരുത്. വിശപ്പ്, ദാഹം, വസ്ത്രം, പാർപ്പിടം എന്നിവയെല്ലാം മനുഷ്യൻ്റെ അതിജീവനത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. “ആർക്കാണ് വിശപ്പില്ലാത്തത്? അത് ധനികനും ദരിദ്രനും ഒരുപോലെയാണ്. ആർക്കാണ് വസ്ത്രം ആവശ്യമില്ലാത്തത്? അത് നാടോടിക്കും രാജാവിനും വേണം.” വായുവും വെള്ളവും എന്തു മേൽക്കോയ്മയുടെ പേരിലും ഒരാൾക്കും നിഷേധിക്കരുത്.

പലപ്പോഴും നമ്മൾ ദയ കാണിക്കുമ്പോൾ, അതിന് ചില മാനദണ്ഡങ്ങൾ വെക്കാറുണ്ട്. “യോഗ്യതയുള്ളവർക്ക് മാത്രം” എന്ന ചിന്താഗതി നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ കടന്നുകൂടുന്നു. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ ഗുരുക്കന്മാരും മനുഷ്യസ്നേഹികളും അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. മഹാത്മാഗാന്ധി പറഞ്ഞതുപോലെ, “ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം അളക്കുന്നത്, അവൻ്റെ ഉന്നതങ്ങളിലെ നേട്ടങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് താഴ്ന്ന നിലയിലുള്ളവരോടുള്ള അവൻ്റെ പെരുമാറ്റം കൊണ്ടാണ്.”

ദൗർബല്യങ്ങളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നവരെ തേടി

എല്ലാം കണിശതയോടെ ചെയ്യുന്നവരെയും പൂർണ്ണതയോടെ ചെയ്യുന്നവരെയും തേടിയല്ല ഗുരു നടക്കേണ്ടത്. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ശരിയാക്കാൻ കഴിയാത്തവരെയും, ദൗർബല്യങ്ങളിലൂടെയും ന്യൂനതകളിലൂടെയും മാത്രം യാത്ര ചെയ്യുന്നവരെയും അന്വേഷിച്ചാണ് ഗുരു ഇറങ്ങി നടക്കേണ്ടത്. എല്ലാ യോഗ്യതകളുമുള്ളവരുടെ ഗുരുവാകാൻ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാണ്. അവിടെ അംഗീകാരവും അഭിനന്ദനവും ലഭിക്കും. എന്നാൽ, അർഹതയില്ലാത്തവരെയും, ലോകം ഒറ്റപ്പെടുത്തിയവരെയും സംരക്ഷിക്കാൻ ഇറങ്ങിയാൽ ചിലപ്പോൾ അപമാനമായിരിക്കും ഫലം.

എങ്കിലും, യഥാർത്ഥ മഹത്വം കുടികൊള്ളുന്നത് അവിടെയാണ്. “കൃതജ്ഞത പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പോലും അറിയാത്തവരുടെ കാവലാളാകുവാൻ നമുക്കും ശ്രമിക്കാം.” കാരണം, സ്നേഹം എന്നത് ഒരു പ്രതിഫലം കാംക്ഷിച്ച് ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയല്ല. അത് നൽകുന്നതിലെ സംതൃപ്തിയിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം. മദർ തെരേസയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിക്കുക: “നമ്മൾ ചെയ്യുന്നതിൽ മഹത്വം അളക്കുന്നത്, എത്ര വലുപ്പമുള്ളതാണ് എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് അതിൽ എത്ര സ്നേഹം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്നതിലാണ്.”

പ്രധാന ആശയങ്ങളും സന്ദേശങ്ങളും

• അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ സാർവത്രികം: വിശപ്പ്, ദാഹം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിന് യാതൊരു നിബന്ധനകളും വെക്കരുത്. ഇത് ധനികനും ദരിദ്രനും ഒരുപോലെയാണ്.
• നിരുപാധികമായ ദയ: ആരുടെയും യോഗ്യതകൾ നോക്കാതെ, ആവശ്യക്കാരനോട് ദയയും സ്നേഹവും കാണിക്കാൻ നാം തയ്യാറാകണം.
• ഗുരുവിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ധർമ്മം: ഗുരുവിൻ്റെയും, സ്നേഹം നൽകുന്ന വ്യക്തിയുടെയും യഥാർത്ഥ ധർമ്മം, ഏറ്റവും ദുർബലരെയും പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്നവരെയും സഹായിക്കുക എന്നതാണ്.
• അംഗീകാരത്തിനപ്പുറമുള്ള സേവനം: പ്രശംസയോ അംഗീകാരമോ ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും, നന്മ ചെയ്യുന്നത് തുടരുക. യഥാർത്ഥ സന്തോഷം നൽകുന്നതിലാണ്.
• സമൂഹത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം: സമൂഹത്തിലെ ദുർബലരെയും, ഒറ്റപ്പെട്ടവരെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ഈ ശുഭദിനത്തിൽ, നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും, ഒരു നിബന്ധനയുമില്ലാതെ ദയയും സ്നേഹവും പങ്കുവെക്കാനും നമുക്ക് കഴിയട്ടെ.