ആത്മാർത്ഥതയുടെ മുഖം

മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് ആത്മാർത്ഥത. എന്നാൽ, നമ്മുടെ ചുറ്റും എത്രപേർക്ക് തങ്ങളുടെ വാക്കുകളിലും പ്രവൃത്തികളിലും ആത്മാർത്ഥത പുലർത്താൻ കഴിയുന്നുണ്ട്? പുറമെ ചിരിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്യുന്ന പലരുടെയും മനസ്സിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണെന്ന് നമുക്ക് പലപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഈ സത്യം വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു കഥ ഇവിടെ പങ്കുവെക്കുന്നു.

ഏവരും ബഹുമാനിച്ചിരുന്ന ഒരു ഗുരു അന്തരിച്ചു. ആശ്രമത്തിനടുത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള ആൾ അനുസ്മരണ പ്രസംഗം നടത്തി. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ സദസ്സിനെയാകെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.

“എനിക്ക് ആരുടെയും മുഖം കാണാൻ കഴിയില്ല. ശബ്ദംകൊണ്ടാണ് ഓരോരുത്തരുടെയും സ്വഭാവം അളക്കുന്നത്. സാധാരണ ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ അഭിനന്ദിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അസൂയയുടെ സ്വരവും ഞാൻ കേൾക്കാറുണ്ട്. അനുശോചന വാക്കുകൾ ഉരുവിടുമ്പോൾ ആഹ്ലാദധ്വനിയും ഉയരാറുണ്ട്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

തുടർന്ന്, ആ കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ളയാൾ ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “എൻ്റെ അനുഭവത്തിൽ ആത്മാർത്ഥതയുള്ള ശബ്ദം മാത്രം പുറപ്പെടുവിച്ച ഏക വ്യക്തി ഗുരുവാണ്. അദ്ദേഹം ചിരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ കേട്ടത് ചിരി മാത്രം; കരഞ്ഞപ്പോൾ കേട്ടത് കരച്ചൽ മാത്രം.”

വാക്കുകൾക്കപ്പുറം സത്യം: കാപട്യത്തിൻ്റെ ലോകം

ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠം വളരെ വലുതാണ്. മധുരമായി സംസാരിക്കുകയും മിഴിനീർ ഒഴുക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ മനസ്സുകളിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ചേക്കേറും. എന്നാൽ, വരികൾക്കിടയിലൂടെ വായിക്കുകയും ചെയ്തികൾക്കിടയിലൂടെ സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് മാത്രമാണ് നാനാർത്ഥങ്ങളും വ്യംഗ്യാർത്ഥങ്ങളും മനസ്സിലാകുക.

പുറമേ ചിരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഉള്ളിലും ചിരിക്കാനും, ഉള്ളിൽ ചിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം പുറമേ ചിരിക്കാനും കഴിയുന്നവർക്ക് ജനപ്രീതി ഇല്ലെങ്കിലും സ്വഭാവ സമഗ്രത ഉണ്ടാകും. താൽക്കാലിക നിലനിൽപിനുവേണ്ടി ചിരിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ് ഏറ്റവും അപകടകാരികൾ. അവർക്ക് സ്വന്തം മുഖമില്ല, സാഹചര്യം അനുസരിച്ച് അവർ മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.

പ്രശംസകൾക്കും അനുമോദനങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ ആരും അടിയറവ് പറയും. അവയിലെ നെല്ലും പതിരും വേർതിരിക്കാനുള്ള ആർജ്ജവവും ഇച്ഛാശക്തിയും എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. “എല്ലാം സ്വർണ്ണമല്ല, തിളങ്ങുന്നതെല്ലാം” എന്ന് പറയാറുണ്ട്. ബാഹ്യമായ പ്രകടനങ്ങളിൽ വഞ്ചിതരാകരുത്.

കാപട്യമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി. മനസ്സ് നിഷേധിക്കുന്ന ഒരു നന്മയും ഹസ്തദാനത്തിലൂടെയോ ഹർഷാരവത്തിലൂടെയോ പുറത്തുവരില്ല. ഇത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു വികാരമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ്, “കരയുമ്പോൾ കരയണം; കരയുമ്പോഴേ കരയാവൂ. ചിരിക്കുമ്പോൾ ചിരിക്കണം; ചിരിക്കുമ്പോഴേ ചിരിക്കാവൂ” എന്ന് പറയുന്നത്. ഈ വാചകങ്ങൾക്ക് വളരെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥമുണ്ട്.

ആത്മാർത്ഥതയുടെ വഴി: സത്യസന്ധമായ ജീവിതം

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ആത്മാർത്ഥത പുലർത്താൻ നമുക്ക് കഴിയണം. മറ്റുള്ളവരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി അഭിനയിക്കുന്നത് നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. സത്യസന്ധമായ വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഭയക്കരുത്. അത് നമ്മുടെ ആത്മാഭിമാനം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഈ ശുഭദിനത്തിൽ, നമ്മുടെ വാക്കുകളിലും പ്രവൃത്തികളിലും ആത്മാർത്ഥത പുലർത്താനും, കാപട്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും നമുക്ക് കഴിയട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ സന്തോഷം സത്യസന്ധമായ ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

📅 Last Day Reminder