കല്ല് ചുമക്കുന്ന മനസ്സ്: ജീവിതയാത്ര ലഘുവാക്കാൻ ഒരു ഗുരുമൊഴി

🌿പ്രഭാത ചിന്തകൾ – നിങ്ങളുടെ ദിവസത്തിന് ഒരു പോസിറ്റീവ് തുടക്കം🌿

ജീവിതത്തിൽ സമാധാനവും സന്തോഷവും അന്വേഷിച്ച് നടക്കുന്നവരാണ് നമ്മളിൽ പലരും. നൂറിലധികം സന്യാസിമാർ ശാന്തരായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ആശ്രമത്തിലേക്ക്, പരാതികളും ആവലാതികളുമായി ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു യുവാവ് എത്തിച്ചേർന്നു.

അയാളുടെ മുഖത്ത് അശാന്തിയുടെ നിഴലുകൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഗുരുവിനെ കണ്ടപാടെ അയാൾ തൻ്റെ സങ്കടക്കെട്ടഴിച്ചു: “ഗുരോ, എനിക്ക് ഒട്ടും മനസ്സമാധാനമില്ല. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്ത് ഉപദേശം തന്നാലും എനിക്ക് എൻ്റെ സന്തോഷം തിരികെ വേണം.”

ഗുരു സ്നേഹത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ നിനക്ക് തരാൻ ഉപദേശങ്ങളൊന്നുമില്ല. ഞാൻ കാടിനുള്ളിലെ അതിമനോഹരമായ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് നടക്കാൻ പോവുകയാണ്. വേണമെങ്കിൽ നിനക്കും എൻ്റെ കൂടെ വരാം.”

മനസ്സമാധാനം കിട്ടാൻ എന്തുചെയ്യാനും തയ്യാറായി നിന്ന യുവാവ് ഉടൻ തന്നെ ഗുരുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ തയ്യാറായി. യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, വഴിയിൽ കണ്ട സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള മനോഹരമായ ഒരു തൂക്കുകല്ല് കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഗുരു പറഞ്ഞു, “ആ കല്ല് ഒന്ന് എടുത്തോളൂ.”

യുവാവ് ആ കല്ലും ചുമലിലേറ്റിക്കൊണ്ട് ഗുരുവിനു പിന്നാലെ നടന്നു. കാടും മേടും ചോലകളും കടന്നുള്ള ദീർഘദൂര യാത്ര. ഗുരു പ്രകൃതിഭംഗി ആസ്വദിച്ച്, കാറ്റും വെളിച്ചവും കൊണ്ട് മുന്നിൽ നടന്നു. എന്നാൽ പിന്നിൽ കല്ലും ചുമന്നുള്ള യുവാവിൻ്റെ യാത്ര അതീവ ദുഷ്കരമായിരുന്നു. കല്ലിൻ്റെ ഭാരം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അയാൾ അത് ചുമലിൽ വെച്ചും, കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തും, വസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചും നടന്നു. വിയർത്തു കുളിച്ചു, കിതച്ചു.

ഒടുവിൽ അവർ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി. അതീവ ഹൃദ്യമായ ഒരു പ്രകൃതിദൃശ്യം! എന്നാൽ അതൊന്നും ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയാതെ, ദേഷ്യവും സങ്കടവും കൊണ്ട് യുവാവ് ഗുരുവിനോട് ചോദിച്ചു: “ഗുരോ, എനിക്കിനി വയ്യ. ഈ കല്ല് ഞാനിനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?”

ഗുരു ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാളെ അടിമുടി നോക്കി ചോദിച്ചു:

“ഞാൻ നിന്നോട് ആ കല്ല് ‘എടുക്കാൻ’ മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. അതിത്രയും ദൂരം ‘ചുമന്നുകൊണ്ട് വരാൻ’ പറഞ്ഞുവോ?”

യുവാവ് സ്തംഭിച്ചുപോയി. സത്യം! ഗുരു എടുക്കാൻ മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. അയാൾക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അത് താഴെ ഉപേക്ഷിക്കാമായിരുന്നു.

ചിന്താവിഷയം:

പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ, ഈ യുവാവിൻ്റെ അവസ്ഥ തന്നെയല്ലേ പലപ്പോഴും നമ്മളുടേതും? ആ കല്ലിൻ്റെ ഭാരത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചതുകൊണ്ട് അയാൾക്ക് ആ മനോഹരമായ യാത്രയോ, ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകളോ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

നമ്മുടെ ജീവിതയാത്രയിലും ഇതുതന്നെ സംഭവിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പശ്ചാത്താപങ്ങൾ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അനാവശ്യ ഉത്കണ്ഠകൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ, ആരോ എപ്പോഴോ പറഞ്ഞ മുറിപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകൾ – ഇവയെല്ലാം ആ യുവാവ് ചുമന്ന കല്ലുപോലെ നമ്മൾ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നു.

“എന്തിനാണ്, ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് ഇതൊക്കെ ചുമക്കുന്നത്?” എന്ന് നമ്മൾ ചിന്തിക്കാറില്ല. ഈ അനാവശ്യ ഭാരങ്ങൾ കാരണം, വർത്തമാനകാലത്തിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങൾ പോലും നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ജീവിതം മനോഹരവും ഉല്ലാസകരവുമാകണമെങ്കിൽ, എന്ത് ചുമക്കണം, എന്ത് ഉപേക്ഷിക്കണം എന്ന വ്യക്തമായ ധാരണ നമുക്കുണ്ടാകണം. ചില കാര്യങ്ങൾ പുറമേ മനോഹരമായി തോന്നാം, പക്ഷെ അതിൻ്റെ ഭാരമായിരിക്കും നമുക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ദുഃഖം നൽകുന്നത്.

ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചു നോക്കൂ: “ഞാൻ എൻ്റെ മനസ്സിൽ അനാവശ്യമായി ചുമന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭാരങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?” അവയെ വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകൂ. അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതയാത്രയും ആസ്വാദ്യകരമാകും, മനസ്സ് ശാന്തമാകും.

ഒരു നല്ല ദിനം നേരുന്നു!